Að vera eða vera ekki hamingjusamur

Gífurlegur áhugi er kviknaður á hamingjunni en útgáfa bóka um hamingju hefur áttatíu faldast á aðeins átta árum, úr 50 í 4000. Vinsælustu námskeiðin í Harvard háskóla eru um jákvæða sálfræði, og að minnsta kosti 100 aðrir háskólar í heiminum bjóða sambærilegt nám. Það er semsagt allt að verða vitlaust yfir hamingjunni. Í söngtexta segir Megas fólki að smæla framan í heiminn og þá muni heimurinn smæla framan í það en hamingjan felst þó ekki í því. Hún felst ekki heldur í því að hætta að taka geðvonskuköst yfir tengdamömmu og bensínverðinu né heldur að vera gersneyddur gagnrýninni hugsun og vera bara happý með aðgerðir ríkisstjórnarinnar eða IceSave svo eitthvað sé nefnt. 

En hvernig á að skilgreina hamingjuna? Gagnlegasta skilgreiningin – og sú sem taugasérfræðingar, geðlæknar, jákvæðnisálfræðingar og búddamunkar geta sameinast um – er meira í áttina við ánægju eða það að vera sáttur en „hamingjusamur“ í þeim skilningi að maður springi af kæti. Hún hefur ákveðna dýpt og yfirvegun. Hún lýtur að því að lifa innihaldsríku lífi þar sem maður notar hæfileika sína og tíma - útpældu lífi sem hefur tilgang. Hamingjan nær hámarki þegar maður upplifir sig einnig sem hluta af samfélagi. Og þegar maður tekst á við gremju sína og vandamál með þokka. Hamingja innifelur viljann til að læra og dafna og vaxa, þó að það þýði stundum óþægindi og kosti sjálfsaga. 

Í fyrirlestrinum verður farið í það sem rannsóknir hafa fært okkur um hamingjuna og dregið fram hvað megi gera svo öðlast megi þetta eftirsótta hugarástand. 

Fyrirlesari: Ingrid Kuhlman 

Skráning á póstlista  |    |